Waar gewerkt wordt, moeten afspraken gemaakt worden.
Afspraken over de taken.
Afspraken over de werkverdeling.
Afspraken over de persoonlijke verantwoordelijkheid.
Communicatie tussen werkgever en werknemer gebeurd vaak in een werkoverleg, en /of via mailing.
Nu werk ik in een multi culturele omgeving, waar werknemers van allerlei nationaliteiten, gebroederlijk en gezusterlijk samen werken.
Niets aan de hand alles pais en vree.
Tuurlijk is er wel eens een handgemeen, of een woorden wisseling.
Maar om dat nu op cultuur verschillen te schuiven.
In de diverse wachtruimten wordt er nog wel eens onder elkaar gesproken in verschillende talen.
In elk geval anders, dan in het Nederlands.
Nu is daar vanuit werkgevers zijde op gereageerd met een verbod op het onderling gebruik van een vreemde taal.
Wat is er nu fijner dan met een goede vriend, even lekker in je thuis taal te kunnen praten.
Friezen en Brabanders praten immers ook onder elkaar in hun eigen taal?
Er zullen in onze wereld altijd verschillende groepen mensen zijn.
Door ze uit elkaar te trekken kweek je onrust.
Het lijkt wel of bestuurders, overheden en werkgevers alleen maar mensen en groepen tegen elkaar kunnen uitspelen en opzetten, i.p.v. mensen samen brengen, en een vreedzaam opbouwende samenleving / werkplek / woonomgeving te creëren.
Ik denk dat het tijd wordt dat we als mens maar geen gehoor meer moeten geven aan de opdrachten en verplichtingen van boven af....
Burgerlijk dwars liggen, of burgerlijke ongehoorzaamheid..
Noem het maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten